اين توسعه است و به محرابى مىماند كه امام در آن مىايستد و نماز مىخواند . در اين عمليّات ، درى با نام باب‌النّبى نيز در مقابل مرقد منوّر حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله گشوده شد . مسجد در عصر وليد بن عبدالملك اموى توسعهء مسجد در عصر وليد از سال 88 ه . ( 706 م ) آغاز شد و تا سال 91 ه . ( 709 م ) ادامه يافت . در اين عمليات ، نخست مسجد كاملًا ويران گرديد ، سپس بازسازى آن آغاز شد ؛ ديوارها ، همانند بازسازى عصر عثمان ، با سنگهاى نگارين و گچبرى بالا رفت ، ستون‌ها نيز با سنگ‌هايى آميخته به آهن و سرب برپا شد ، سقف را هم با چوب ساج پوشاندند . براى نخستين‌بار ، بخشهايى از مسجد با آب طلا و كاشى و سنگ مرمر زيباسازى شد . به جاى ديوار قبله ، ديوارى ديگر فراز آمد و در همان‌جا اتاقكى با چوب ساج و سقفى آراسته ساخته شد . نيز براى پيشگيرى از آسيب‌هاى ناشى از بارش فراوان باران ، مسجد را با دو سقف پوشاندند . ديوار حجرهء مطهر هم با استفاده از نوعى سنگ چخماق سياهِ تراشيده بازسازى شد و گرداگرد آن حصارى پنج‌پهلو با اضلاع نابرابر قرار گرفت . در چهار گوشهء مسجد ، چهار مناره برپا شد كه يكى از آنها در عصر سليمان ابن عبدالملك ويران گرديد . از افزوده‌هاى اين دوره ، محرابى بود كه در پيشاپيش مسجد قرار داشت . در پايان ، عرض مسجد به 84 متر و طول آن به 100 متر رسيد و بدين‌سان ، 2768 متر به مساحت مسجد افزوده شد .